ﻭﺑﻼﮒ ﺭﺳﻤﯽ م.ا (مِه)

داد!

نویسنده :م. ا (مِه)
تاریخ:دوشنبه 12 بهمن 1394-10:58 ب.ظ


 ﻣﺮﮒ، ﻣﻌﻨﺎﯾﯽﺳﺖ ﺑﯽﭘﺎﯾﺎﻥ، ﮔﺴﺘﺮﻩﺍﯼ ﮐﻪ ﺑﻪ ﮔﻤﺎﻥ ﺑﺨﺸﯽ ﺍﺯ ﺁﻥ، ﺭﻫﺎﯾﯽ ﺍﺯ ﺩﺭﺩ ﻭ ﺭﻧﺞ ﺑﺎﺷﺪ…، 
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺩ ﺍﺳﺖ ﺑﯿﺪﺍﺩ ﭼﯿﺴﺖ  \  ﺯ ﺩﺍﺩ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻧﮓ ﻭ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﭼﯿﺴﺖ¹
  ﻭ ﺯﻧﺪﮔﯽ: زیستن، ﺯﯾﺴﺘﻨﯽ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻪ ﺍﺯ ﺗﻮﺍﻥِ ﻫﻤﺂﻭﺭﺩﯼ ﻭ ﺭﻗﺎﺑﺖ ﺩﺭ ﺭﺍﺳﺘﺎﯼ ﺳﺎﺯﮔﺎﺭﯼ بیشتر. ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺷﺎﯾﺴﺘﮕﯽ ﺍﯾﻦ ﺯﯾﺴﺘﻦ، ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﯼ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺗﻮﺍﻧﯽﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺒﻮﺩﺵ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺑﺎ ﻣﺮﮔﯽ ﻣﯽﮔﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻄﻦ ﺍﯾﻦ ﺯﯾﺴﺘﻦ ﺟﺎﯼ ﺩﺍﺭﺩ…، ﺑﻪ ﮔﻔﺘۀ ﺟﻮﻧﮓ ﺟﻮ،² ﻓﯿﻠﺴﻮﻑ ﭼﯿﻨﯽ:
 «ﺷﮑﻮﻩ ﺍﻭ (ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﺭﻣﺎﻧﯽ) ﺩﺭ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﯾﻦ ﺑﯿﻨﺶ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﯾﮏﺍﻧﺪ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻭ ﻣﺮﮒ، ﯾﮏ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.»

 ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺍﯾﻨﺴﺖ، ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺭﻓﺘﻪ است ﻭ ﭼﻮﻥ ﺑﺎﺯﻣﺎﻧﺪﮔﺎﻧﯽ ﺑﺎﺷﻨﺪ؛ ﺯﯾﻦ ﭘﺲ ﺍﯾﻨﺎﻥ، ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﻭ ﻧﻪ ﺩﯾﮕﺮ، ﻫﻤﭙﺎ ﺑﺎ ﺍﻭ ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ ﺍﻭ ﭼﻮﻥ ﺗﺼﻮﯾﺮﯼ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ ﺍﯾﻨﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺼﻮﯾﺮﯼ ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺡ؛ ﺍﻧﮕﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎ، ﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎ ﻭ ﺩﺭﻧﻬﺎﯾﺖ ﻣﻨﺸﯽ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻪ ﺍﺯ ﺍﯾﻨﻬﺎ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﺮﺟﺎﯼ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ…، ﺑﻪ ﮔﻔﺘۀ ﺍﺳﮑﺎﺭ ﻭﺍﯾﻠﺪ:⁴    
«ﺭﻭﺡ ﯾﮏ ﻭﺍﻗﻌﯿﺘﯽﺳﺖ سهمناک، ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮﺍﻥ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺩﻭﺭ ﺩﺍﺩﻭﺳﺘﺪ ﻭ ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ ﻧﻤﻮد، میتوان آن را مسموم و یا بی عیب ساخت. در هر یک از ما روحی ﺟﺎﺭﯼﺳﺖ و من این را  میدانم.»⁵
 ﻫﻤﺪﻟﯽ، ﭘﺸﺘﯿﺒﺎﻧﯽ ﻭ ﺩﺳﺘﮕﯿﺮﯼ ﺍﺯ ﯾﺘﯿﻤﺎﻥ ﻭ ﺑﯽﺳﺮﭘﺮﺳﺘﺎﻥ، ﻭﻇﯿﻔﻪﺍیﺳﺖ ﺑﺎﯾﺴﺘﻪ ﻭ ﻭﺍﺟﺪ ﺍﺭﺯﺷﯽﺳﺖ ﻓﺮﺍﺍﻧﺴﺎﻧﯽ، ﮐﻪ ﻫﻤﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﭼﻨﯿﻦ ﺣﺴﯽ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﺟﺎﻧﺪﺍﺭﺍﻥ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﯿﺰ ﺩﯾﺪﻩ شده است.
 ﺍﺯ ﺷﻨﯿﺪﻥ ﺧﺒﺮ ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ ﺍﯾﻦ ﭘﺪﺭ ﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭ ﻋﻤﯿﻘﺎً متأسف ﺷﺪﻡ…، ﺍﻭ ﺑﻪ ﺭﺣﻤﺖ ﺧﺪﺍ ﺭﻓﺖ، ﺭﻭﺣﺶ ﺷﺎﺩ!

_ نامه به محمد،   
بهمنﻣﺎﻩ ۹۴، ㄠ



 
   -------------------------------------
  ¹. ﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪ ﻓﺮﺩﻭﺳﯽ، آغاز داستان سهراب

   n ². Zhuāng Zhōu / Chuang Chou
    n ³. 庄子, Zhuāngzi
 نام کتاب جونگ جو که به نام خود فیلسوف است،
نقل از کتاب تاریخ فلسفه چین باستان، ترجمه ع. پاشایی، ص ۱۵۱


 n ⁴. Oscar Wilde

   n ⁵. P.238, The picture of Dorian Gray


نوع مطلب : ﻧﺎﻣﻪﻫﺎ 

داغ کن - کلوب دات کام
نظرات()