ﻭﺑﻼﮒ ﺭﺳﻤﯽ م.ا (مِه)

درباره وبلاگ

بایگانی

دسته‌بندی

فهرست

‌پیوست

نویسندگان

ابر برچسب‌ها

لینک‌های روزانه

آمار وبلاگ



Admin Logo
themebox Logo
google-site-verification: google91dcd585aebc87c6.html


نویسنده :م. ا (مِه)
تاریخ:چهارشنبه 19 اردیبهشت 1397-03:20 ب.ظ

واقع‌گرایی (۱۹)

 
  ۲-۳  ایران باستان: 
 ایران،¹ کشوری با موقعیت جغرافیایی ۲۵ تا ۳۹ درجۀ شمالی و ۴۴ تا ۶۳ درجۀ شرقی، مساحتی تخمین بر ۱.۶۵ میلیون کیلومترمربع در 'فلات ایران' و پیرامونش، و جمعیتی نزدیک به ۸۰ میلیون نفر با قومیتﻫﺎﯼ گوناگون است…
 آثار، بقایا و نشانهﻫﺎﯼ به جامانده از دوران کهن، گویای آنست که تمدنﻫﺎ و فرهنگﻫﺎ در این سرزمین، از میانۀ هزارۀ ششم پیش از میلاد، با گذر زمان در دامنۀ ارتفاعات مرکزی، کنارهﻫﺎﯼ هلیلﺭﻭﺩ، جلگۀ جنوبی دریاچۀ ارومیه و کوهپایهﻫﺎﯼ زاگرس… شکل گرفتند.   

 در هر سرزمینی، آغاز تمدن (ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻓﺮﻫﻨﮓ)، به منزلۀ آغازی نیز بر 'تاریخ اجتماعی-سیاسی' آن سرزمین است، زیرا از ویژگیﻫﺎﯼ بارز هر تمدن: شکلﮔﻴﺮﯼ یک نظام اقتصادی همراه با تقسیم کار ـ پیدایی لایهﻫﺎ و قشرهای گوناگون در جامعه ـ برپایی دستﮐﻢ یک سازمان سیاسی و مدیریتی ـ و پیشرفت در فرهنگ و فرم ارتباط نوشتاری است…، و لذا رویدادهای تاریخی نیز که از این پس رخ دهند، محتوایی اجتماعی-سیاسی خواهند داشت…، ولی از آنجایی که این تاریخ در کاربرد، دانشی است که باید بر پایۀ اسناد، شواهد و گزارشﻫﺎﯼ بومی و همچنین غیربومی گردآوری شود؛ آنگونه که بتوان بر اساس رویدادهایی نزدیک به یقین و به دور از تعصبات قومی و نژادی، به بررسی و به مطالعه علمی این تاریخ پرداخت، از اینرو توافق بر سر زمان آغاز تاریخ (اجتماعی-سیاسی) هر ملتی کاملاً بسته به میزان آگاهیﻫﺎﯼ 'نزدیک به واقعیت' دارد، و هر چند این آگاهیﻫﺎﯼ علمی بیشتر شوند، پس برای ما، زمان آغاز آن نیز به هنگام آغاز تمدن در آن سرزمین، نزدیکﺗﺮ میﺷﻮﺩ. 
 و از سوی دیگر نیز، آنچه به تاریخ یک سرزمین، عینیت میﺩﻫﺪ، خاک آن سرزمین است؛ بستری که به انسانﻫﺎ سزاواری زیستن بخشید، و این زیستن، هنگامی به پایستگی و صلابت انجامید که آن خاک، دیگر، در ید یک قوم و نژادی خاص نبود، که دست در دست، همسو و همﭘﻴﻤﺎﻥ…، که همراهی اقوام و مردمان، توانست اسباب پیشرفت و آبادی را فراهم کند، و مایۀ آشتی، دوستی و آسایش در آن سرزمین شود…، و دیگر نه خویشان، تبار، اقوام و ملل، بلکه آنگاه ریشهﺍﯼ در خاک بود که به مردمش ایستادگی، سربلندی، شکوه و عظمت بخشید؛ خاکی که تقدس دارد، زمینی که در رهن است، زیرا از آنِ هیچ‌کس مگر خداوند نیست…. ← ص ۲
ص ۲
 و اما در کار پژوهش، در باب تمدنﻫﺎ، اقوام، ملل و فرهنگﻫﺎ؛ اگرچه موضوعِ شناخت، کشف و درک ویژگیﻫﺎی تمدنﻫﺎ باشد، ولی واقعیت اینست که شماری از ویژگیﻫﺎﯼ بنیادین هر تمدنی، از تیررس دیدگان پژوهشگران غیرمیهنی پنهان میﻣﺎﻧﺪ، و این پوشیدگیﻫﺎ در بیشترین حالات، از تفاوتﻫﺎﯼ فرهنگیِ میان آنها و دیگران ناشی میﺷﻮﺩ، و درست از همین جاست که در نتایج حاصل از پژوهش، این تاریکیﻫﺎ و نقاط کور، خود را نشان میﺩﻫﻨﺪ؛ به سخنی دیگر: فرهنگﻫﺎ، رازهای خود را تنها برای همدلان خود، فاش میﮐﻨﻨﺪ!
 باری…، از ویژگیﻫﺎﯼ بارزی که از دیرباز، به جامعۀ ایرانیان معنا و مفهوم بخشید، خصلت ازخودگذشتگی، و روحیۀ خونسردی اینان در برابر پیشآمدهای ناگوار… بود؛ تا به آنجایی که ﮔﻮﻳﯽ به حکم یک سنت، در رفتار ایشان نمود میﻳﺎﻓﺖ، و به گمان، سنتی سترگ که توانست شالودۀ ویژگیﻫﺎﯼ دیگری؛ چون پایداری، بخشندگی، دستگیری، درستﭘﻴﻤﺎﻧﯽ و یکدلی… با دیگران شود؛ آنﺳﺎﻥ که با گذر زمان در هر دورهﺍﯼ خود را به ریخت، منش و یا یک طریقت خاص، بروز میﺩﺍﺩ… 

 در واقع کار پژوهش، امر داوری و قضاوت نیست! بلکه هدف، نشان دادن ویژگیﻫﺎ، رازها و پیچیدگیﻫﺎﯼ موجود است، و اینکه آیا فلان ویژگی، خوب باشد و یا نه! در حیطۀ اختیار پژوهشگران حرفهﺍﯼ نیست، لذا آنان با رونمایی از فرهنگﻫﺎ، کوشش در بیان انگیزهﻫﺎ و کنشﻫﺎﯼ متقابل، میان مجموعهﻫﺎﯼ پیﺩﺭپی، برای تبیین رخدادهای اجتماعی دارند، و چنین است که ما، در این غوغا و درهمی، پی به چگونگی اندیشهﻫﺎ، ﺟﻬﺎﻥشناختیﻫﺎ، و رازهای فرهنگی و زبانی مردمان میﺑﺮﻳﻢ….  

 ۱.۲.۵  ﺟﻬﺎﻥشناختیﻫﺎ، اندیشمندان، عارفان و فیلسوفان ایرانﺯﻣﻴﻦ:
 ۲.۲.۵  ﻫﻨﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥزمین:

_ اردیبهشتﻣﺎﻩ ۹۷، ㄠ



 ---------------------------
 ¹. ایران: نام بومی سرزمین ما، و شاید کهنﺗﺮﻳﻦ نامی که بر این سرزمین، نهاده شده است.   
 برخی گفتهﺍﻧﺪ که نخستین کاربرد این واژه، به دوران نیاتاریخی پیشدادیان (تاریخی-افسانهﺍﯼ) بازمیﮔﺮﺩﺩ: «ایران بر وزن شیران، نام هوشنگ پسر سیامک، پسر گیورمرزگرشاه (کیومرز: گرشاه / گلشاه) بوده، که ولایت منتقل به او را به نام او 'ایران' خواندهﺍﻧﺪ، و بعد از او چون مملکت به پسرش 'پارس' رسید، ایران را پارس خواندند و زبان پارسی منسوب به اوست.» (محمدتقی خان حکیم، گنج دانش، ص ۳۶ به بعد) 
 ولی آنچه بر پایۀ پژوهش و تحقیق است: ایران، نام بومی سرزمین ماست که ریشه در زبان 'پارسی باستان' دارد. این واژه در منابع 'فارسیِ‌ میانه' به سرزمین 'پادشاهی ساسانیان' و پیش از آن نیز گفته شده است، و اگرچه بیشتر تاریخﻧﻮﻳﺴﺎﻥ غربی بر سیاق راویان یونانی، نام این سرزمین را 'پرشیا' خواندهﺍﻧﺪ، ولی نام ایران، همچنان میان دانشمندان ایشان، کاربرد داشته؛ چنانچه در سدۀ هجدهم میلادی، خاورشناسانی؛ مانند 'الکساندر داو'، ایران را سرزمینی از کردستان تا هندوستان دانسته است. (اکنون نام ایران، بصورت رسمی در جهان، به کشور ما اطلاق میﺷﻮﺩ.)
iran




نظرها() 




ساخت وبلاگ در میهن بلاگ

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | اخبار کامپیوتر، فناوری اطلاعات و سلامتی مجله علم و فن | ساخت وبلاگ صوتی صدالاگ | سوال و جواب و پاسخ | رسانه فروردین، تبلیغات اینترنتی، رپرتاژ، بنر، سئو